Chromatiohonic Trio

Andrzej Karałow - fortepian

Roksana Kwaśnikowska - skrzypce 

Agata Bąk - wiolonczela

 

Światło, cień, kolor, dźwięk – te elementy składają się na główną koncepcję repertuarową Chromatophonic Trio, zespołu powstałego w 2020 roku i ukierunkowanego na wykonawstwo przede wszystkim muzyki XX i XXI wieku. Istotnym celem zespołu jest również promocja oraz rozwój najnowszego repertuaru na skład tria fortepianowego.

Na wybór konkretnych pozycji w recitalu miały wpływ kolorystyka oraz symbolicznie pojmowane światło. Kolor w utworze muzycznym odgrywa bowiem już od dłuższego czasu znaczącą rolę – z każdą epoką czy dekadą kompozytorzy podejmowali eksperymenty (często jedynie na polu muzyki akustycznej) związane z integracją kolorystyki z melodyką, harmoniką czy istotą dźwięku samego w sobie. W programie pojawia się kompozycja estońskiego twórcy Erkki-Svena Tüüra Fata Morgana z 2003 roku. Jego język muzyczny jest rozpoznawalny ze względu na stworzoną przez kompozytora tzw. metodę wektorową, używaną w kompozycjach w nowym milenium, dzięki której utwory wyróżniają się nasyconą, specyficzną harmoniką, niekiedy kierując się brzmieniowo w stronę muzyki spektralnej. Utwór Florescence Andrzeja Karałowa napisany został w 2018 roku na potrzeby warsztatów LABO w Montrealu, podczas których nastąpiło również prawykonanie. Jest to kompozycja, której narracja – w pewnych wymiarach dynamiczna, a w innych statyczna – rozwija się na zasadach organicznego kształtowania materiału muzycznego: ze źródła – wyjściowych dźwięków, jednej idei, naturalnie, niczym roślina, rozrasta się cała struktura utworu oparta na segmentach aleatorycznych, ale zdeterminowanych określonymi zasadami. Formalny, ale także wykorzystujący skojarzenia synestetyczne szkic kompozycji stworzony został w postaci artystycznej grafiki. Trio fortepianowe Maurice’a Ravela – impresjonistyczne, nasycone harmonicznie i kolorystycznie czteroczęściowe dzieło – jest klasyczną pozycją repertuaru niejednego tria fortepianowego.

Zespół przepuszcza przez swój „pryzmat” repertuar, którego charakterystyczną cechą jest odniesienie do inspiracji barwą, światła i odcieni. One zaś niejednokrotnie wynikają z systemu porządkowania dźwięków, systemu harmonicznego oraz integracji instrumentów, będących mediami ekspresji.

 

 

Udostępnij